نقد یعنی از همه تعریف کنی

تفاوت یعنی گاهی بتونی واسه چاپ کتابات دست به دامن همت و باکری شوی بی آنکه فلسفه اونارو بدونی و ...

بعدشم  یه کلاس نقد و پیشنهاد دددددددددددددد که اگر اضافه کاری کنی شاعر میشی

اضافه کاری انواع و اقسامی دارد که

منتقد یعنی متفاوت بودن اصلا هم مهم نیست کتاب نخونده باشی و...اینا مهم نیستن مهم اینه چطور مولانا کتابش به چاپ پنجم نرسیده حضرات چاپ مجموعه شعرشون به ۱۱می رسه.بعدشم پز روشنفکری

منم میخوام پست مدرن باشم

میشه

نمیشه

میشه

بعدشم چند کاش لعنتی و بعد بگذریم

به نام خدای جان و خرد

       به مار ماهی مانی.یا مار باش یا ماهی

چشمانت را می بندی

بی ویزا

بی پاسپورت

بی سو پیشینه های ریز و درشت

مرا به مونیخ می بری

به سال های هزار و نهصد و نازی

غربت از چشم های تو شروع می شود

به مردم دیاری که در برای همه چیز حرف دارند افسوس که ...

سرت سلامت ایران

سرت سلامت نیمکت های

سرت سلامت مدرسه ای که سیاه شده ای

آب   بابا

بابا آب ندارد

بابا   نان

بابا نانش  سوخته است

بابا نانش دندان ندارد

هنوز به سین نرسیده بود

دختری که سرنوشتش را در لبخند مردی جا گذاشت

هنوز به سین نرسیده بود

وقتی آتش به سرزمینش پا گذاشت

دستش هنوز سرد بود

دهانش سردتر

هنوز از صفت تفضیلی چیزی نمی دانست

وقتی تر شدن بود سهم سوختنش

سرت سلامت الفبای ناکام

شصت

هفتاد

چه فرقی می کرد

وقتی آیینه او را نمی شناخت

پرومته به سوگ تو نشسته است

اگر معلمی با آتش جمله نمی ساخت

اگر جمشید به آن سنگ نمی خورد پایش

سرت سلامت سیاوش

کودکانت بی دریغ از آتش گذشته اند

از شهر سودابه ها

سوگندت هنوز پا برجاست

چه چهار شنبه سیاهی بود

بابا آمد

بابا در آتش آمد

بابا با یک بغل سوسن آمد

سوسن دندان ندارد

سوسن لبخند ندارد

سوسن سین ندارد

به شهر بی عاطفه،تهران

سلام خاله ایران

روزگارم خوش نیست

دریغ ار سَرسوزنی

تهران  ذوقی برای ما نگذاشته است

تبعیدی شماره هزار و سیصد و چه کنم

چشم های نازی

کرایه های عقب افتاده

خیابان های بی دست وپا

تهران خدایی برای ما نگذاشته است

همهمه ی اسبان تاتار در پیشانی تو

شیهه ی اسب های قاجار در بوسه های من

تهران سلسله ای در موهای تو نگذاشته است

پدرت می گفت از روی جنازه من رد شوی     مگر

از جنازه ی ایران رد شدم

از پل های صفوی

از شاملو

ذوالقدر

افشار

قاجار

دریغا،تهران تنی برایت نگذاشته است

من زخمی چشم های تو بودم

تو زخمی یک خیابان بی طرف

نمکدان،زخمی وعده های ما

تهران سوگندی برای ما نگذاشته است

اینجا پایتخت جهان است مونالیزا

ییلاق دوم تبعید شدگان

تهران لبخندی برای ما نگذاشته است

شهر از سرفه به خود می پیچید

ما از مزه میوه ی ممنوعه ای

دریغا،تهران وسوسه ای برای ما نگذاشته است

ما مانده بودیم و

یک سوگند و

گره ای بر روسری ات

تهران که دستی برای ما نگذاشته است

جلسه نقد وبررسی مجموعه«باید برای زمین مترسکی می ساختیم»

...................

..........................................

........

..................................................................................................

............................................................

..............................

.............................................

..................

.......

؟

         هر کودکی با این پیام به دنیا می آید که خدا هنوز از انسان نومید نیست

آریو برزن مهدوی متولد ۲۵ امرداد ۹۰

به زودی وبلاگ آریو برزن به روز خواهد شد

جاده ابریشم از دستان تو می گذرد

تا به فین برسی

و در ازای کور زنی که از کرمان می آمد

محمد خوارزمشاه را اجیر کنی

دهانت بوی امیر کبیر می داد

دستانت بوی خون زند

ما در بازرگان در هیأت بوسه های بی دندان

به هم تخت تعارف می کردیم

سلسله ای در دست های من به حکومت رسید

سلسله ای در چشم های تو منقرض شد

کشتی ما در چین های تو به گل نشسته بود

رکود ادویه

رکود رگ

تا تن پوشمان از بوسه هایی باشد

که هرگز پروانه نشدند

به آریو برزن که خواه پیکره اش در میدانی باشد ، خواه نباشد  یاد ،شهامت ،شرافت و نشانش در قلب های ایرانیان جاودان خواهد بود

قبل از میلا د مسیح

سیصدو سی و یک سال

ساعت سه

وقتی مردی نشسته بود

یکم مهر هزارو سیصدو پنجاه و نه

ساعت شش

وقتی  مردی ایستاده بود

صفحه حوادث روزنامه ها پر از دست های ما بود

تهران زیر پای ما سبز شد

از قهوه خانه های لاله زار

به کافی شاپ های ولی عصر لغزیدیم

تو در یک سطر زنده به گور شدی

من در هفتاد و چند کلمه

تا به پای جمله ای پیر شویم

که فعل اش را از میدان های شهر ربوده بودند